سلام عليكم

یکی از عجیب‏ـترین جاها برای قرارهای روزانه، دیدن آدم‏های تازه و روابط جدید فیزیوتراپی است. جایی که برای درمان افسردگی به من پیشنهاد شد و بسیار موثر بود، هر چند اوایل به خاطر ضررهای احتمالی‏اش بسیار نگران بودم.
کمی با مسامحه می توان از آن به عنوان مرکز توان‏بخشی نام برد که با نسخه‏ی پزشک متخصص، یک حوله و ملحفه‏ی شخصی و البته صد و سی چهل هزار تومان شهریه می توان واردش شد و شاهد هزار جور آدم و دوهزار جور اتفاق بود. قلندران پیژامه پوش پیش هرکدام از این مراکز لنگ می اندازند، بس که اتفاقات عجیب، با مزه و تاثرانگیز در آن رخ می دهد. به خاطر آدم های عجیبی که می آیند و می روند و چاشنی گاه به گاه آخ و وای.
گذشته از لبخندهای رنگ پریده‏ی توانبخشان، آدم هایی که برای درمان می آیند و بی دریغ، برای همان چند ساعت، آرزوهای خوبشان را نثار آدم می کنند، فرقی هم ندارد که رییس پلیس شهرند یا نماینده‏ی امام جمعه، پزشک‏اند یا کارگر از کار افتاده، نور می پاشد به زندگی.

برای است که آدم آرزو می کند همیشه همه بیمار باشند و ناتوان! که این حس ناتوانی آدم ها را نزدیک هم نگه می دارد حتا اگر امری سیاسی باشد. اینطوری هزار بار بهتر است از احساس قدرتی که منجر به ظلم و کشتار شود.